hüzünlüdür kediler

Kedileri Severken Ağlayınız

Kedim ve ben 
Ölüyoruz yavaş yavaş 
Karşılıklı, köşemizde 
Elenirken eleğinde sıkıntının saatler 
Mutat olduğu üzre
Bazen o benim kucağımda 
Bazen ben onun 
Avutuyoruz birbirimizi 
Özlerken aynı şeyleri gizlice 
Nasıl da tırmalardık hayatı 
Bir zamanlar şehvetle 
Gittikçe bozuluyor yazım benim 
Bozuluyor resmi onun gittikçe 
Yaptığı eskiden özenle 
Koltuklara, kanepelere 
Esin geldikçe pençeleriyle 
Derim ki ben 
Kedileri severken ağlayınız 
İyi bakın göreceksiniz gözlerine 
Hüzünlüdür kediler 
Bu şiiri okurken de ağlayınız 
Görüldüğü gibi 
Kemiriyor İsmail’i keder

İsmail Uyaroğlu